Datum:

Prediker:

Skrifgedeelte:

Tema:

Boodskap: 1. Ek het ‘n vriend gehad, ‘n sotho sprekende persoon. En soms het ons oor rugby gesels. Hy het my al meegedeel dat hy verstaan geen snars van wat op ‘n rugbyveld gebeur nie. Al wat hy weet is dat die ouens mekaar baie seer maak en dat alles vir hom baie deurmekaar lyk. Nou ek het probeer om vir hom die reels te verduidelik maar eintlik maar sonder sukses. 2. En toe ek op ‘n punt kom waar ek sien dat hy nooit die reels van die spel gaan verstaan nie, toe is my woorde die volgende: “In al die deurmekaar dinge wat op die veld gebeur, die rondhardloop, die warboel, die val en opstaan….is daar ‘n plan!” EN of dit nou so lyk of nie, die afrigter het ‘n plan met dit wat op die veld gebeur. En tussen al die deurmekaarspul is die spelers besig om die afrigter se plan uit te voer. 3. Na die hemelvaart het die gelowiges sekerlik ook gewonder hoe hulle die groot opdrag om die deurmekaar en chaotiese wêreld te evangeliseer, sou kon behartig. Wat hiervandaan af gebeur sou immers bepaal of dit wat Jesus kom doen het maar net vir 'n klompie Jode van waarde was en of die boodskap deur die hele wêreld sou versprei. Die inhoud van hierdie boodskap sou bepaal of die kerk van Jesus Christus die wêreld sou oorwin. 4. Daar is oomblikke in die geskiedenis wat alles verander. Oomblikke waarna jy nie weer dieselfde wêreld sien nie. ‘n Oomblik wat die gang van die wereldgeskiedenis verander. Pinksterdag is só ’n oomblik. Wat in Handelinge 2 gebeur het, was nie net ’n indrukwekkende geestelike ervaring vir ’n klein groepie gelowiges nie — dit was die begin van iets wat die wêreld sou omkeer. Dit was die geboorte van die kerk soos ons dit ken. Dit was die oomblik toe God se Gees nie net op mense gekom het nie, maar in mense kom woon het. 5. En daarom gaan ons as die Here wil in die week wat voorle elke aand kyk na ‘n aspek van hierdie wonderlike waarheid: die uitstorting van die Heilige Gees. Maar voordat ons vorentoe kyk, moet ons eers stil word by daardie eerste Pinksterdag. Handelinge 2 begin met ’n eenvoudige sin: “Toe die dag van Pinkster aanbreek, was hulle almal op een plek bymekaar.” 6. Dit klink amper alledaags. Geen dramatiese begin nie. Geen aankondiging nie. Net ’n groep mense… wat wag. Maar hierdie wagtyd is belangrik. Na Jesus se hemelvaart het Hy vir sy dissipels gesê dat hulle moet wag. Moenie haastig wees nie. Moenie vooruit hardloop nie. Wag vir die belofte van die Vader. 7. En as jy nou enigiets soos ek is, is dit ‘n baie moeilike ding om te doen. Ons leef in ’n wêreld van onmiddellikheid. Ons wil antwoorde hê, nou. Ons wil beweging hê, nou. Maar God werk dikwels in wagtye. Want wagtye vorm ons. Dit leer ons afhanklikheid. Dit bring ons by die punt waar ons besef: sonder God se Gees kan ons niks doen nie. 8. Die dissipels was nie besig met groot planne of strategieë nie. Hulle het nie ’n kerkplan geskryf of ’n sendingstrategie ontwikkel nie. Hulle het gebid. Hulle het gewag. Hulle het gehoorsaam gebly. En dit is waar Pinkster begin: nie by krag nie, maar by afhanklikheid. 9. Skielik, sê die teks, kom daar ’n geluid soos ’n geweldige rukwind. Skielik verskyn daar tonge soos van vuur. Skielik word hulle almal vervul met die Heilige Gees. Vuur het nog altyd deur die Ou Testament ‘n belangrike rol gespeel. Dit dui op God se teenwoordigheid. In die Ou Testament het God Homself dikwels deur vuur geopenbaar: die brandende bos, die vuurkolom, die berg Sinai. Nou kom daardie vuur nie net oor ’n plek nie — dit kom oor mense. God is nie meer net “daar buite” nie. Hy is nou “hier binne”. 10. By die Pinksterfees vind daar behalwe vir die klank van 'n stormwind en dit wat soos tonge van vuur gelyk het, nog 'n baie besonderse gebeurtenis plaas. Ons moet in gedagte hou dat na die Babiloniese ballingskap is die Jode oor die hele bekende wêreld verstrooi, die sogenaamde Diaspora. Sommige Jode het in Babilonie agtergebly, sommige het teruggekeer Jerusalem toe en ander het in ander dele van Juda en Israel gaan woon. 11. Maar dit was Pinkstertyd en wanneer Lukas vir ons in vers 5 se dat daar Jode uit al die nasies onder die son in Jerusalem gewoon het, is hy besig om ‘n hiperbool te gebruik. ‘n Oordrewe stelling. Dit was Jode van al die bekende werelddele wat bymekaar was. 12. Hulle het natuurlik ook die taal van die verskillende lande waar hulle gaan woon het as huistaal gehad. Hierdie Jode in verstrooiing het graag vir die groot feeste Jerusalem toe gekom. Die meeste mense van daardie tyd kon Grieks praat, maar hier op die dag van Pinkster hoor hulle skielik hulle huistaal. Wat hoor hulle? Hulle hoor die dissipels praat oor die groot dade van God, iets waarvan in die Ou Testament dikwels gepraat word. Lees gerus Psalm 71:19. 13. Wat sekerlik anders was, is die inhoud van hierdie lofprysing, want wanneer die dissipels hier oor die groot dade van God praat, het dit beslis gegaan oor wat God deur Jesus se sterwe, opstanding en hemelvaart gedoen het. Hierdie boodskap is die rots waarop die kerk gebou is, toe en nou. 14. Onthou die verhaal van Babel in Genesis 11: mense se tale word verwar, en verdeeldheid volg. Maar hier, op Pinksterdag, begin God die verdeeldheid omkeer. Mense hoor weer. Mense verstaan weer. Die evangelie is nie beperk tot een taal, een kultuur, een volk nie. Pinkster sê: die kerk is vir almal. Dit is die begin van ’n wêreldwye beweging. Van Jerusalem tot Judea, Samaria, en tot aan die uithoeke van die aarde. En dit sluit ons in. Vandag, hier waar ons sit, is ons deel van die gevolg van daardie dag. 15. Die mense is verstom. Sommige is verwonderd. Ander spot en sê: “Hulle is dronk.” Dit is interessant hoe dieselfde gebeurtenis verskillende reaksies ontlok. Wanneer God werk, verstaan nie almal dit nie. Sommige sal dit omhels. Ander sal dit bevraagteken. Nog ander sal dit verwerp. Maar die waarheid bly: God se werk word nie bepaal deur mense se opinies nie. Ons moet eerder vra: wat doen God, en hoe sluit ons daarby aan? 16. Maar hier kom die vraag waarby ons moet stilstaan. Want ons is mos deel van die kerk van God vandag. Die liggaam van Christus. So wat beteken Pinkster vir ons vandag. Pinksterdag is nie net ’n historiese gebeurtenis nie. Dit is ’n teologiese fondasie. Wat beteken dit? Eerstens: Die kerk bestaan deur die Gees. Sonder die Heilige Gees is die kerk net ’n organisasie. Net ‘n klub. Met die Gees word dit ’n lewende liggaam. Programme, strukture, en beplanning het hulle plek — maar dit is nie wat die kerk lewe gee nie. Dit is die Gees van God. Tweedens: Elke gelowige is betrokke. Die Gees kom oor almal — nie net oor leiers nie. Nie net oor die sogenaamde “geestelike sterkes” nie. Almal. Dit beteken: jy is deel van God se werk. Die koninkryk van God het nie toeskouers nie. Derdens: Die kerk is gestuur. Die Gees word nie gegee vir gemak nie, maar vir sending. Die dissipels bly nie stil sit nie — hulle begin praat, getuig, beweeg. Die kerk bestaan nie vir homself nie. Dit bestaan vir die wêreld. En dis waarheen die Jesus die dissipels gestuur het en dis waarheen die Gees die dissipels gelei het. 17. Ons begin vandag ’n reeks oor die Heilige Gees, en dit is belangrik dat ons dit reg begin. Ons praat nie oor ’n vae krag of ’n mistieke ervaring nie. Ons praat oor God self — die Heilige Gees — wat in en deur sy mense werk. En dalk is die belangrikste vraag vir ons nie: “Wat het op Pinksterdag gebeur?” nie. Die belangrikste vraag is: Wat doen die Gees vandag? Is ons nog oop vir die Gees se werk? Is ons nog afhanklik van Hom? Is ons bereid om te wag, te luister, en te gehoorsaam? Of het ons soveel geloof begin plaas in ons beplanning, ons strukture, ons idees dat ons eintlik sonder Hom probeer klaarkom? 18. Hierdie week wat voorle is nie net bedoel om ons kennis te verdiep nie. Dit is ’n uitnodiging. ’n Uitnodiging om weer bewus te word van die Gees se teenwoordigheid. ’n Uitnodiging om ons harte oop te maak. ’n Uitnodiging om te sê: “Here, doen weer wat U gedoen het — maar begin by my.” Ons kan nie Pinkster herskep nie. Ons kan nie die wind laat waai of die vuur laat neerdaal nie. Maar ons kan onsself beskikbaar stel. Ons kan wag. Ons kan bid. Ons kan luister. Ons kan gehoorsaam wees. En ons kan vertrou dat dieselfde Gees wat op daardie dag uitgestort is, vandag nog werk. Pinkster is die begin van die kerk se storie — maar dit is nie die einde nie. Daardie vuur het nie uitgebrand nie. Daardie wind het nie gaan lê nie. Daardie Gees het nie onttrek nie. Hy werk nog. En soos ons hierdie reeks begin, staan ons eintlik op dieselfde plek as daardie eerste gelowiges: Ons wag. Ons hoop. Ons vertrou. Mag ons, soos hulle, oop wees vir die verrassende, kragtige, lewensveranderende werk van die Heilige Gees. En daarvoor vertrou ons die Here net weer opnuut.