Datum:

Prediker:

Skrifgedeelte:

Tema:

Boodskap: 1. Daar is oomblikke in die Skrif waar die ironie diep loop. Ons se gereeld dat ‘n vrou nl Maria Magdalena die eerste sendeling was deurdat sy die nuus van die lee graf aan die dissipels gaan oordra het. Sy was gevolglik beslis die eerste sendeling en getuie van die OPSTANDING van Jesus. Maar in Johannes 19:19–22 is een van daardie oomblikke wat so ironies is dat mens dit eintlik baie komies vind as jy mooi daaroor dink. Ons lees: 2. Pilatus het waarskynlik bedoel dat die bord ’n formele aanklag moes wees en miskien selfs ’n stille steek na die Joodse leiers. Die Romeine en die Jode het nou nie juis om dieselfde vuur gesit nie. Maar God was besig om iets baie dieper te doen. ‘n Bord / Kennisgewing, noem dit wat u wil, wat eintlik ‘n politieke etiket moes wees om die Romeinse gesag te beklemtoon, was eintlik ‘n openbare aankondiging van wie Jesus werklik is. In die middel van die donkerste uur van die mensdom word die ware identiteit van Jesus vanaf die kruis verkondig in die drie hoof tale van die bekende wêreld. Hebreeus het met die godsdienstige gemeenskap gepraat. Latyn het met die Romeinse regering gepraat. Grieks het met die breër kultuur en intellektuele wêreld gepraat. 3. Met ander woorde: die boodskap was universeel. Almal kon dit lees. God het seker gemaak dat die waarheid oor Jesus nie weggesteek word nie. Dit was openbaar. Sigbaar. Verkondig aan almal. Selfs in die donkerste oomblik—die kruisiging—word die evangelie in die wêreld se hoof tale gepreek. 4. God het gesorg dat die hele wêreld ’n duidelike getuienis het. Die Een aan daardie kruis was nie bloot ’n veroordeelde man nie. Hy was die Koning. Op die oog af lyk dit soos ’n klein detail in die kruisigingsverhaal. Net ’n kennisgewing. ‘n Stuk hout. ’n Politieke gebaar. Iets alledaags. Maar as ons stadiger lees en mooi kyk, ontdek ons iets verstommends: die einste kennisgewing wat bedoel was om Jesus te spot, word ’n verkondiging van die evangelie. Die kruis was bedoel om Hom stil te maak, maar selfs die stuk hout bo sy kop wat Pilatus laat aanbring het kon nie anders as om te preek nie. 5. Sonder dat Pilatus dit eens besef het word hy wat die Romeinse goewerneur was die eerste heiden om so in die openbaar die evangelie van Jesus Christus te verkondig. 6. Ons moet verstaan dat kruisiging het nie net oor dood gegaan nie; dit het oor vernedering gegaan. Die Romeine het nie net misdadigers tereggestel nie—hulle het hulle uitgestal. Hulle het voorbeelde van hulle gemaak. En deel van daardie proses was die opskrif wat bo die veroordeelde geplaas is. Hierdie kennisgewing het die aanklag verklaar. Dit het vir die wêreld gesê: Dit is hoekom hierdie man moet sterf. Dit was bedoel om te verneder. 7. In Jesus se geval lees die aanklag: “Jesus van Nasaret, die Koning van die Jode.” Vir Pilatus was dit sarkasme. ’n Politieke steek na die frustrerende Jode wat vir hom net moeilikheid veroorsaak het. Miskien selfs wraak. Die Joodse leiers het hom onder druk geplaas om hierdie teregstelling te doen, en nou gooi hy dit terug na hulle. “Hier is julle koning,” sê hy as’t ware. “Kyk na hom—bloeiend, gebreek, hangend aan ’n Romeinse kruis.” Net nog ‘n Romeinse oorwinning oor julle Jode. Kyk daar, kyk hoe lyk julle sogenaamde koning! 8. Vir die soldate was dit ’n grap. ’n Wrede ironie. Konings hang nie aan kruise nie. Hierdeur bespot die Romeine die Jode vir wie hulle nie veel ooghare gehad het nie. Vir die godsdienstige leiers was dit aanstootlik. Die owerpriesters het onmiddellik die gewig van daardie woorde gevoel. 9. Hulle het vir Pilatus gesê: “Moenie skryf: ‘Die Koning van die Jode’ nie, maar eerder: ‘Hy het gesê: Ek is die Koning van die Jode’” (Johannes 19:21). Hulle wou afstand skep tussen die titel Koning van die Jode en die Man wat aan die kruis gehang het. Hulle wou onsekerheid hê, maar God wou duidelikheid Gehad het. 10. Maar Pilatus het geantwoord met woorde wat meer profeties was as wat hy gedink het dit was. “Wat ek geskryf het, het ek geskryf.” (Johannes 19:22). Sonder om dit heeltemal te besef, het Pilatus vasgestaan by ’n goddelike opskrif. Die Koning was presies waar Hy moes wees. Hy was nie verslaan nie. Hy was nie verneder nie. Aan die kruis het Jesus nie beheer verloor nie. 11. Die kruis was nie die verlies van Sy gesag nie. Dit was die plek waar Sy ware koningskap openlik geopenbaar en bevestig is deur die opoffering wat Hy gemaak het. Deur die werk van Jesus aan die kruis word hierdie oomblik diep persoonlik vir elke gelowige. 12. Wat soos die Romeine se oorwinning gelyk het oor die Jode en die Joodse godsdienspraktyke, was eintlik Christus se beslissende oorwinning vir jou. Die Koning is nie oorweldig nie. Hy was besig om ons vryheid te verseker op ‘n wyse wat nie Rome of die Jode op daardie stadium verstaan het nie. 13. Kolossense 2:14–15 vertel dat “14Hy het die skuldbewys met sy eise teen ons tot niet gemaak. Deur dit aan die kruis te spyker, het Hy dit vir goed weggeneem. 15Hy het elke mag en gesag ontwapen en hulle in die openbaar vertoon deur hulle as gevangenes in die triomftog van Christus mee te voer. 14. Let op iets besonders. Die kennisgewing bo Jesus het nie gesê: “Moontlike Koning” nie. Dit het nie gesê: “Toekomstige Koning” nie. Dit het nie verklaar wie Jesus was voor Hy aarde toe gekom het of terwyl Hy op aarde gewandel het nie. Dit het verklaar wie Hy op daardie stadium aan die kruis was. In die oomblik wat Hy die weerlooste gelyk het, het die wereld Hom as self as Koning verklaar. Bebloed en stukkend gemartel was dit juis die toppunt van Jesus se koningskap. Teenwoordige tyd. Geen twyfel daaroor nie. 15. Maar die Jode is ontsteld! Hoekom is die Jode so ontsteld? Omdat die woorde, selfs al dryf dit die spot, vir hulle te naby aan die waarheid kom. Wat Pilatus as bespotting bedoel het, gebruik God as openbaring. Hulle wou spot—God het gesorg dat die spot eintlik ‘n verkondiging van Sy boodskap word. Hulle wou beledig—God het gesorg dat die beledigings bygedra het tot die grootste prys wat ooit betaal is. Hulle wou Jesus stilmaak deur Hom te kruisig —God het juis die kruis laat spreek! 16. Sonder om dit te besef, word Pilatus ’n prediker. Sy kennisgewing word ’n preek. Sy woorde word Skrif. “Jesus van Nasaret, die Koning van die Jode.” Dit is eintlik nie ’n aanklag nie—dit is ’n belydenis. En hier is die kragtige waarheid: God kan selfs die stemme wat Hom teëstaan gebruik om sy waarheid te verkondig. ‘n Stuk hout aan die bokant van die kruis bevat die hele evangelie. a) “Jesus” – Die Verlosser Die naam “Jesus” beteken “Die Here red.” Selfs in sy lyding bly sy missie duidelik. Hy is nie ’n slagoffer van omstandighede nie—Hy is die Verlosser wat sy doel vervul. b) “van Nasaret” – Die Nederige Een Nasaret was nie ’n plek van eer nie. Dit was onbelangrik, verag. “Kan daar iets goeds uit Nasaret kom?” het hulle gevra. Maar hier is die misterie van die evangelie: die Koning kom uit Nasaret, Hy kom uit nederigheid. God werk deur dit wat die wêreld gering ag. c) “Die Koning” – Christus se Gesag Dit is die hart van die boodskap. Jesus is Koning—nie simbolies nie, ook nie ‘n metafoor nie, maar werklik. Selfs aan die kruis is Hy Koning. Veral aan die kruis is Hy koning. Hy is Koning wanneer spykers deur sy hande gaan. Hy is Koning wanneer mense Hom spot. Hy is Koning wanneer die duisternis toesak. Die kruis kanselleer nie sy koningskap nie—dit openbaar dit. Watter Koning sterf vir sy mense? Watter Koning dra die straf van sy onderdane? Watter Koning oorwin deur liefde in plaas van geweld? Hierdie Koning doen wel. d) “van die Jode” – Die belofte vervul Dit vervulling van eeue-oue beloftes en profesie dat iemand uit die stam van Dawid die Verlosser sal wees. Maar dieper nog: hoewel die kennisgewing sê “Koning van die Jode,” wys die kruis dat Hy Koning van almal is. 17. Nog voor die Groot Opdrag uitgespreek word, gaan die boodskap reeds uit. Die kruis word ’n preekstoel. ‘n Stuk hout word ’n preek. Die wêreld word die gemeente. Die owerpriesters sê: “Moenie skryf dat Hy die Koning is nie. Skryf dat Hy gesê het Hy is.” Dit sou nie net ’n klein veranderinkie gewees het nie—dit is ’n geestelike stryd gewees. Hulle probeer die verhaal beheer. En gebeur dit nie vandag nog nie? Mense is dikwels gemaklik met ’n Jesus wat beweer Hy is Koning—maar nie met ’n Jesus wat werklik Koning is nie. “Hy het gesê Hy is Here— maar ek besluit self waar en wanneer Hy Here van watter aspek van my lewe gaan wees.” “Hy het gesê Hy red—maar ek wil darem ook ‘n bydrae maak. Hierdie genade-ding klink darem heeltemal te maklik” “Hy het gesag—maar nie altyd en in alle omstandighede oor my lewe nie. Ek leef darem nog my eie lewe.” Maar die kruis bied nie ’n Jesus wat net beweer nie—dit verkondig ’n Koning wat regeer. 18. Pilatus antwoord: “Wat ek geskryf het, het ek geskryf.” Hy bedoel waarskynlik: “Die besluit is finaal.” Maar op ’n dieper vlak klink dit soos God se eie stem: “Dit is my waarheid. Dit verander nie.” Ten spyte van weerstand bly die waarheid staan. Ten spyte van besware bly die boodskap. 19. Hier is die paradoks: die kruis is nie net ’n plek van lyding nie—dit is ’n troon. ‘n Stuk hout verklaar Hom onwetend as Koning, en die kruis wys watter soort Koning Hy is. Nie ’n koning wat deur mag regeer nie, maar deur opoffering. Nie een wat lojaliteit afdwing nie, maar dit wen deur liefde. Die wêreld sien swakheid—die hemel sien oorwinning. 20. Daardie stuk hout het nog nooit opgehou praat nie. Jesus is Koning. En mense reageer steeds verskillend: Party spot, Party verwerp, Party glo. Wat beteken dit vir ons? Is Jesus net iemand wat beweer Hy is Koning in jou lewe? Of is Hy werklik jou Koning? Want ’n Koning vra oorgawe. En hier is die groot ironie. Hulle wou Hom verneder—maar hulle het Hom eintlik vereer. Hulle wou Hom stilmaak—maar het Hom laat spreek. Die grootste nederlaag het die grootste oorwinning geword. 21. Wat ek geskryf het, het ek geskryf.” Die waarheid staan steeds: Jesus van Nasaret, die Koning van alle mense!