Datum:

Prediker:

Skrifgedeelte:

Tema:

Boodskap: 1. Rou. Dit klink soos die tema vir ‘n begrafnisdiens, nie ‘n diens in Lydenstyd nie. ‘n Boodskap oor die Rouproses is allermins iets waarrna ons op ‘n pragtige Sondagoggend soos hierdie oor wil praat. Klompie jare gelede gesels ek met ‘n gelowige vrou. Sy het sopas haar 15 jarige dogter in ‘n motorongeluk verloor. En hierdie vrou, wat ‘n week vantevore nog vir my vertel het hoe lief sy die Here het en wat haar geloof vir haar beteken kyk my stip in die oë en sê: “Ek wil NIKS van God meer weet nie!”. Haar rou was te veel. En haar woorde se haar geloof is weg. 2. Eers word al sy donkies en osse in die veld vermoor, al sy slawe word vermoor behalwe een wat die nuus kon bring. Terwyl hy nog na die nuus luister kom die boodskap dat die weerlig al sy kleinvee en wagters doodgeslaan het. Terwyl hy nog hierna luister hoor hy dat die Galdeers al sy kamele geroof het en daardie slawe ook doodgemaak het. En steeds is dit einde niet. 3. Job probeer nog al hierdie dinge verwerk toe die boodskap kom dat die huis waarin al sy kinders was, inmekaar getuimel het. Al 10 sy kinders is dood. Hy was ‘n ryk man. 7 seuns, 3 dogters, 7000 stuks kleinvee, 3000 kamele, 1000 trekosse, 500 donkies en ‘n klomp slawe. Alles binne een dag vernietig. Ek dink ons kan baie by Job leer oor rou. Daar is ten minste 42 hoofstukke oor sy lewe geskryf in hierdie geweldige hartseerproses waardeur hy gegaan het. MAAR…..daar is iets wat ons in die proses vergeet as ons Job lees. Of eerder, daar is IEMAND wat ons vergeet. 4. Ons ken nie eens haar naam nie. Byna almal noem Job se vrou ’n skurk. Vanuit die 1070 verse in die boek van Job ken ons haar vir een ding. Haar woorde in Job 2:9. Sy is die vrou wat na haar lydende man gekyk het en gesê het: “Vervloek God en sterf.” Ons lees dit en dink: “Genade, wat ’n verskriklike vrou. Job ly, en sy wil hê hy moet net opgee.” Maar kom ons lees dit binne die konteks van die Boek van Job 2:7–10. 5. “7Die Satan het van die Here af weggegaan en vir Job met pynlike swere getref, van sy kop tot sy tone. 8Job het op 'n ashoop gaan sit en hy het 'n potskerf gevat en hom daarmee gekrap. 9En sy vrou het vir hom gesê: “Bly jy nog steeds vroom? Vervloek God en sterf!” 10Toe sê hy vir haar: “Jy praat nou soos 'n vroumens sonder verstand. As ons die goeie van God aanvaar, moet ons nie ook die slegte aanvaar nie?” Onder alles het Job met geen woord gesondig nie.” 6. En sy vrou staan daar. Sy het ook tien kinders begrawe. Tien kiste. Een begrafnis. Een huis wat skielik stil is. Nou kyk sy hoe haar man — haar laaste anker — stadig uitmekaar val. En sy breek. Byna niemand praat oor HAAR pyn nie. Job sit stil en hou vas. Sy vrou praat hard en breek oop. Dieselfde tragedie. Twee heeltemal verskillende maniere van rou. 7. Ons eerste reaksie is om krities te wees teenoor Job se vrou. Maar kyk bietjie na haar omstandighede. Sy het van ’n vrou wat bo-op die wêreld was en alles gehad het, verander na die vrou van ’n patetiese man wat op ‘n ashoop sit en homself met ‘n potskerf krap, sonder enige hoop vir die toekoms. Sy het haar fortuin, haar familie, haar lewensraamwerk verloor. Geen wonder sy was kwaad en verbitterd nie. Rou laat ons vreemde dinge sê. Maar geliefdes, God word nie daardeur geïntimideer nie. Hy is nie bang vir jou woede nie. 8. Mense worstel nie met God wanneer hulle van beroep wil verander nie. Ons bid daaroor en laat dit by God. Ook nie as hulle wil verhuis of ‘n ander motor wil koop nie. Mense worstel werklik met God wanneer hulle ‘n Job en sy vrou is! Wanneer die wereld letterlik inmekaar getuimel het. En hier le ‘n diep waarheid in versteek: Mense rou nie almal dieselfde nie. Sommige word stil. Sommige word kwaad. Sommige bid harder. Sommige kan nie bid nie. Sommige praat aanmekaar. Sommige onttrek hulleself. Rou is nie ’n eenvormige proses nie. Dit is persoonlik. Dit is kompleks. Dit is verweef met persoonlikheid, geskiedenis, trauma en temperament. 9. Ons maak dikwels die fout om ons eie manier van rou as die “regte” manier te sien. “As dit met my gebeur het, sou ek...” Maar jy is nie hulle nie. Job se vrou rou anders as Job. Sy is selfs bitter teenoor Job. In hfst 19:17 se Job dat selfs sy asem walg sy vrou. Hoe het hy dit geweet? Sekerlik het sy dit vir hom gese. En hier is die groot openbaring: God veroordeel haar nie daarvoor nie. 10. Ons hoor haar woorde as rebellie. Opstand teen God! Hoe durf sy? Maar dalk was dit wanhoop. Sy probeer nie Job se siel verdoem nie. Sy probeer sy pyn stop. Sy kan nie meer kyk hoe hy bloei nie. Sy kan nie nog ’n verlies dra nie. Sy kan nie nóg ’n lang nag vol lyding aanskou nie. Haar woorde is nie ’n sistematiese teologiese standpunt nie. Dit is ’n vrou wat op haar breekpunt staan. 11. Terwyl Job se vriende rondgesit en teologie gedebatteer het oor “hoekom slegte dinge gebeur,” was sy die een wat werklik die pyn gevoel het. En weet jy wat is interessant? God skel haar nooit uit vir haar dwase woorde nie. Hy bestraf die vriende. Hy spreek hulle streng aan oor hul verskriklike raad. Maar Hy sê nie ’n woord teen haar rou nie. 12. En wanneer mense op hul breekpunt kom, klink hulle nie altyd geestelik nie. Rou laat ons dinge sê wat ons nie in gesonde oomblikke sou sê nie. Rou ruk filters af. Rou laat emosies die leiding neem. En geliefdes, wanneer mense so optree beteken dit nie noodwendig ongeloof nie. Daar is ’n verskil tussen ’n hart wat God verwerp en ’n hart wat uitmekaar skeur. God ken daardie verskil. 13. Job antwoord haar: “As ons die goeie van God aanvaar, moet ons nie ook die slegte aanvaar nie?” En dan sê die Skrif: “Onder alles het Job met geen woord gesondig nie.” Let op wat daar staan — en wat nie daar staan nie. Daar staan nie: “En God het haar gestraf nie.” Daar staan nie: “En God het haar veroordeel nie.” 14. Hoekom? Omdat God die hart sien. Hy weet wanneer iemand Hom uit hoogmoed uitdaag. En Hy weet wanneer iemand net nie meer kan asemhaal onder die gewig van verlies nie. Wanneer iemand reeds in die as sit, is kritiek ’n ekstra gewig. Dink hoe maklik dit is om te sê: “Jy moet nie so praat nie.” “Jy moet meer geloof hê.” “Jy moet God vertrou.” “Jy moet dit aanvaar.” 15. Maar as iemand tien kinders verloor het, of ’n huwelik sien ineenstort, of ’n diagnose ontvang wat hul wêreld verander — dan is daardie woorde nie troos nie. Dit is druk. Rou is nie ’n eksamen wat jy moet slaag nie. Dit is ’n wond wat moet genees. En wonde genees nie onder beskuldiging nie. Hulle genees onder sorg. Wanneer ons mense kritiseer oor hoe hulle rou, voel hulle skuldig oor hul emosies. Hulle trek hulleself terug en daardie isolasie maak rou swaarder. 16. Wat beteken dit om iemand by te staan? Hoe an ek Jesus wees vir iemand wat rou? Dit beteken: Jy luister sonder om dadelik te antwoord. Jy sit in stilte sonder om dit te probeer vul. Jy gee ruimte vir trane, selfs vir woede. Jy probeer nie God verdedig teen ’n gebroke mens nie. God kan Homself hanteer. 17. Wanneer iemand sê: “Ek verstaan nie hoekom God dit toegelaat het nie,” hoef jy nie ’n teologiese lesing te gee nie. Soms is die heiligste antwoord: “Ek weet nie. Maar ek is hier.” Job se vriende het sewe dae stil gesit. Dit was hul beste oomblik. Die probleem het begin toe hulle begin verduidelik en beskuldig. Ons moet leer uit daardie fout. 18. Miskien voel jy skuldig omdat jy nie “mooi” deur jou krisis gaan nie. Jy is kortaf. Jy is moeg. Jy is kwaad. Jy twyfel. En jy dink: “Ek behoort sterker te wees.” Maar onthou: Job was nie die enigste gelowige in daardie huis nie. Sy vrou was ook deel van die verhaal. En sy bly deel van die herstel. 19. Later, wanneer God Job herstel, is sy die een wat weer kinders baar. Sy is die een wat weer ’n lewe bou uit puin. God gooi haar nie weg oor haar swakste oomblik nie. Hy werk steeds met haar. Jou breekpunt kanselleer nie God se genade nie. 20. Die groot vraag is nie net wat Job se vrou gesê het nie. Die groot vraag is: Wat doen ons met mense soos sy? Gaan ons hulle etiketteer? “Swak geloof.” “Ongeestelik.” “Negatief.” Of gaan ons erken dat rou verskillende gesigte het? 21. Baie mense in hierdie gemeente rou. ’n Gesonde gemeente is nie een waar niemand huil nie. Dit is een waar mense veilig kan huil. Nie waar niemand vrae vra nie. Maar waar vrae nie veroordeel word nie. Nie waar almal altyd sterk lyk nie. Maar waar swakheid gedra word. 22. God verstaan ons vrese. Hy voel ons hartseer. Hy het medelye met ons stryd. Maar Hy sien die toekoms, en Hy weet dat dit waardeur ons gaan net tydelik is. Job het dit verstaan. Sy vrou nie. Wat van jou? Vertrou jy Hom om jou deur beide die goeie tye en die slegte tye te dra? 23. In Job 2:7–10 sit ’n man in die as, sy liggaam vol sere. Langs hom staan ’n vrou met ’n hart vol wonde. Hy hou vas in stilte. Sy breek oop in woorde. Beide rou. Beide ly. Beide het God nodig. Rou klink nie altyd soos ’n aanbiddingslied nie. Soms klink dit soos ’n noodkreet. 24. En God word nie geïntimideer deur noodkrete nie. So die vraag bly: Gaan ons vingers wys na mense wat uitmekaar val? Of gaan ons langs hulle in die as sit – Jesus vir hulle wees — totdat hulle weer kan opstaan? Mag ons kies om by te staan, nie te kritiseer nie. Mag ons genade hê vir verskillende maniere van rou. En mag ons onthou: God ken die verskil tussen ’n opstandige hart en ’n gebroke een.