Datum:

Prediker:

Skrifgedeelte:

Tema:

Boodskap: 1. Ek wil ‘n stelling maak. Miskien kras. As Christene het ons baie akkommoderend geraak vandag. Moderne Christendom hou van troosverse, gemak en ’n Jesus wat nooit sonde konfronteer nie. Dit hou van ‘n makgemaakte geloof wat nie veel eis nie maar baie gee. Maar Jeremia 25 vertel vir ons van ‘n ander tipe geloof. Dit verpletter daardie illusie dat geloof altyd mooi teksversies is met sagte woordjies en prentjies en wat so akkommoderend is. 2. In hierdie hoofstuk plaas God ’n beker in Jeremia se hand—’n beker gevul met Sy toorn—en beveel dat dit aan die nasies deurgegee word. Nie simbolies nie. Nie metafories om moderne ore te sus nie. Profeties, as oordeel teen rebellie, geweld, afgodery en hoogmoed. Dit is die God wat die Christendom en baie kerke vandag weier om te verkondig. 3. Ons word vertel God is liefde—en Hy ís. Maar die Skrif stel liefde nooit los van heiligheid nie. ’n God wat nooit oordeel nie, is nie die God van die Bybel nie. Hy is ’n moderne uitvinding, iemand wat ontwerp is om niemand aanstoot te gee nie. In Eks 34:7 het God Homself so voorgestel: “Ek vergewe ongeregtigheid, oortreding en sonde, maar Ek spreek niemand sonder meer vry nie.” 4. Die beker in Jeremia is ontstellend omdat dit ’n waarheid ontbloot wat ons kultuur nie baie van hou nie: God hou individue verantwoordelik. Nie net individue nie. Nasies ook! Nie net “antieke mense” nie. Nasies. 5. Dieselfde God wat Israel verlos het, het Israel ook geoordeel. Dieselfde God wat Babilon gewaarsku het, het Babilon ook verpletter. Geen ryk het ligweg gedrink van die oordeelsbeker nie. Niemand was vrygestel omrede hulle mag, invloed gehad het of ‘n godsdienstige taal gepraat het nie. 6. En hier is die deel wat almal ongemaklik behoort te maak: Die beker was die laaste uitweg. God oorval die mensdom nie sommer met oordeel nie. Hy waarsku. Hy stel uit. Hy stuur profete. Hy pleit. En wanneer waarskuwings lank genoeg bespot word, kom oordeel as gevolg van die mens se eie keuses. Mense val nie terwyl hulle God met respek aanbid nie—hulle val terwyl hulle spog. 7. Die Wereld spot vandag nog met die idee van goddelike toorn. Ons lag vir die gedagte van aanspreeklikheid. Ons neem aan met tyd sal God alles oorsien. Tog het elke beskawing in die geskiedenis wat gedink het hulle is onaantasbaar, uiteindelik anders geleer. Gaan kyk maar net in die Skrif. 8. Die Bybel steek Israel se mislukkings nie weg nie. Dit teken hulle mislukings in rou detail op. Dít alleen onderskei God van mitologiese gode. Valse gode teken net oorwinnings aan. Die God van Israel teken berou, ballingskap, verlies en herstel aan. En tog—Hy bly. Die Filistyne is weg. Hulle gode is museumstukke. Babilon is stof. Rome het geval. Hulle tempels is ruïnes. Maar die God wat die beker aangebied het, word steeds oor gepraat. Steeds oor gedebatteer. Steeds gehoorsaam. Steeds weerstaan. Dit behoort jou iets te sê. 9. Jeremia 25 is nie antieke bangmaakpraatjies nie. Dit is ’n waarskuwing wat in die geskiedenis geskryf is, deur ryke bewaar is, en nou ongemaklik sit binne ’n geslag wat glo dit sal nooit geoordeel word nie. Dis hoe die wereld daarbuite optree. Die beker is steeds werklik. Die vraag is nie of God oordeel nie. Die geskiedenis het dit reeds beantwoord. Die vraag is of mense hulle sal bekeer voordat hulle van die oordeelsbeker van God drink. Want die evangelie van Christus is nie net ‘n evangelie wat ons vertel dat ons gered is en almal okay is as ons net ‘n gebedjie gebid het nie. Dit vertel ook van God se oordeel! 10. Jesus het nooit die waarheid aangepas om Sy gehoor te beskerm nie. Wanneer Sy lering moeilik geword het, het Hy dit nie versag nie—Hy het dit verduidelik. Wanneer skares aanstoot geneem het, het Hy hulle nie agternagesit nie. Hy het hulle nie gesmeek of gesoebat nie —Hy het hulle laat gaan. Die Skrif teken oomblikke aan waar volgelinge in massas wegstap, nie omdat Jesus verkeerd gepraat het nie, maar omdat Hy geweier het om waarheid van die evangelie vir gerief te kompromitteer. 11. In Johannes 6, nadat Hy oor die koste van dissipelskap geleer het, sê baie dissipels: “Dit is ’n harde woord; wie kan daarna luister?” En toe het hulle weggegaan. Jesus het nie om verskoning gevra nie. Hy het dit nie herverpak nie. Hy draai na die Twaalf en vra: “Wil julle ook weggaan?”. Daardie oomblik alleen breek moderne Christelike bemarking af. 12. Daardie bemarking van “alles sal fine wees, God sal nooit enigiemand in die verderf laat vergaan nie”, of “’n God van liefde sal nooit toelaat dat jy verlore gaan nie”. 13. Jesus was nie besig om mense te paai met ‘n sagte evangelie wat net van jou vra om lief te he nie. Ja, dis die kern daarvan. Hy was besig om dissipels te vorm. Hy het nie beeldpoetsing gedoen nie—Hy het die werklikheid ontbloot. Waarheid was nooit bedoel om smaaklik te wees nie; dit was bedoel om te transformeer. En transformasie konfronteer altyd trots, sonde en gerief. 14. Christendom is in so baie gevalle ver verwyderd van hoe die Skrif dit verduidelik. Boodskappe word versag. Sonde word hernoem. Dit wat die Bybel as sonde beskryf word ‘n alternatiewe leefwyse, of die reg van Vryheid tot keuse ens. Oortuiging van sonde word vermy. Alles om mense betrokke te hou. Alles om die kerke en bybelstudies en bidure vol te hou. Maar Jesus het nooit gepreek om volgelinge te behou nie—Hy het gepreek om siele te red. 15. As waarheid vd evangelie jou gewildheid kos, het Jesus reeds die pad gewys. As gehoorsaamheid aan die evangelie mense ongemaklik maak, is jy in goeie geselskap. En as sommige wegstap wanneer jy die evangelieboodskap verkondig, beteken dit nie jy het misluk nie—dit kan beteken jy was getrou. 16. Die Woord van God was nooit bedoel om sonde te sus nie—dit was bedoel om dit te konfronteer. Die Skrif buig nie voor kultuur nie; dit breek deur misleiding en roep ons tot bekering, waarheid en transformasie. God se Woord wond om te genees en ontbloot duisternis sodat lig ons kan herstel. 17. Daar is vandag ’n weergawe van “geloof” wat niks vra nie, niks kos nie en niks verander nie. Dit bevestig elke instink, seën elke gerief en bevraagteken nooit die hart nie.—en dit is nie Bybels nie. 18. Ware geloof ontwrig. Dit druk. Dit ontbloot motiewe. Van Genesis tot die Evangelies ontstel God se teenwoordigheid mense konsekwent voordat dit hulle ooit vertroos. Abraham word geroep om die bekende te verlaat. Jakob worstel en stap mank weg, verander. Die profete word ontredder deur wat hulle sien. Die dissipels los beroepe, sekuriteit en reputasie. Jesus self het nooit mense genooi om bevestig en veilig te voel nie—Hy het hulle genooi om aan hulleself te sterf en Hom te volg. 19. ’n Geloof wat jou nooit uitdaag nie, is nie die geloof wat die Skrif ons van leer nie; dit is geloof vervaardig vir gerief. Dit is oortuiging gevorm rondom die voorkeure en afkeure van mense eerder as die waarheid van die evangelie. Daarom waarsku die Skrif herhaaldelik teen die maak van gode na ons eie beeld—want mense het nog altyd ’n god verkies wat met hulle saamstem bo ’n God wat hulle verander. 20. Let hierop: wanneer Jesus die duidelikste praat, krimp die skares. Wanneer Hy praat, word harte steeds deurboor. Waarheid onderhandel nie met gerief nie. Dit konfronteer dit. En wanneer geloof eg is, bots dit met trots, gewoontes, identiteit en ambisie. Daardie botsing is nie wreedheid nie—dit is genade. 21. As jou oortuigings jou nooit tot bekering dwing nie, nooit gehoorsaamheid voortbring nie, jou nooit iets kos—verhoudingsgewys of innerlik—dan mag dit wat jy “geloof” noem bloot selfbevestiging wees met godsdienstige taal daarby. Die evangelie is nie terapeutiese gerusstelling nie. Dis ‘n konfrontasie met die mens se eie ek! 22. God ontmoet ons nie om ons onaangeraak te laat nie. Hy ontmoet ons om ons te herskep. En daardie proses is nooit pynloos nie. ‘n Evangelie wat jou uitdaag, is bewys dat dit nie ‘n mensgemaakte evangelie is nie. Maar ‘n evangelie wat jou vlei, het byna altyd uit jouself ontstaan. 23. Die vraag is nie of die evangelie uitdagend of vertroostend moet wees nie. Die Skrif wys dit is albei—maar altyd in daardie volgorde: eers konfrontasie, en wanneer bekering plaasgevind het, dan kom vrede. Enigiets anders is nabootsing. Verlossing is gratis. Dissipelskap gaan jou alles kos. En om daardie twee te verwar, is hoe moderne Christendom gemaklik geword het. 24. Die Evangelie vra geen toegangsfooi nie. Christus het die prys volkome betaal. Vergifnis word nie verdien, onderhandel of verbeter deur moeite nie. Daardie deel is afgehandel. Maar om Jesus te volg is nooit voorgestel as gerieflik, veilig of kosteloos nie. Die uitnodiging was van die begin af duidelik: verloën jouself, neem jou kruis op en volg. 25. Ons leef in ’n tyd wat ons verlossing vier maar oorgawe en dissipelskap vermy. Mense wil die sekerheid van die hemel hê sonder die ontwrigting van gehoorsaamheid. Hulle wil vergifnis sonder verandering, identiteit in Christus sonder kruisiging, en opstanding sonder dood. Maar die Skrif skei nooit genade van selfverloning en dissipelskap nie. 26. Dissipelskap stroop jou van eienaarskap oor jou lewe. Jou tyd, begeertes, reputasie, gerief, ambisies en selfs verhoudings is nie meer die belangrikste nie. Christus voeg Homself nie by jou planne nie—Hy vervang dit. Daarom het Jesus mense gewaarsku voordat hulle Hom gevolg het. Hulle moes eers die prys gaan bereken. Nie om hulle af te skrik nie, maar om eerlik te wees. 27. Kom ons verstaan mooi. Verlossing red jou van die hel. Dissipelskap red jou van jouself. En daardie koste is nie ’n fout in die Evangelie nie—dit is die bewys dat dit eg is. Iewers langs die pad is Christenskap herverpak as ’n persoonlikheidseienskap in plaas van ’n roeping. Asof verlossing oor goedkeuring, aanvaarding en aanpasbaarheid gaan. Maar die Skrif sê nooit God het jou gered om geliefd te wees nie. Dit sê Hy het jou gered om heilig te wees. 28. Jesus was nie geliefd nie. Een dag is Hy deur skares gevolg, die volgende dag gekruisig. Dieselfde mense wat Hom geprys het, het vir Sy dood geskree toe Sy waarheid hulle harte konfronteer. As geliefd wees die doel van die evangelie was, het Christus skouspelagtig misluk. Maar gehoorsaamheid en heiligmaking was altyd die einddoel van die evangelie, nie goedkeuring nie. 29. Die evangelie is van nature ongerieflik. Want die waarheid daarvan ontbloot die dinge wat mense liewer wil wegsteek. Lig ontwrig duisternis. Oortuiging irriteer gerief. En heiligheid sal altyd bots met ’n kultuur gebou op kompromiee met die wereld en selfliefde en morele buigsaamheid. 30. Jesus het Sy volgelinge reguit gewaarsku: “As die wêreld julle haat, weet dat dit My voor julle gehaat het.” Dit was nie pessimisme nie—dit was voorbereiding. Getrouheid aan die evangelie sou reputasie, verhoudings, invloed en soms veiligheid kos. Die vroeë kerk het nie gegroei omdat dit aangenaam was nie. Dit het gegroei omdat dit onwankelbaar was. 31. Paulus verduidelik so mooi aan die Kolossense: “Hierdie geloof en liefde is gegrond op die hoop wat vir julle in die hemel bewaar word en waarvan julle reeds gehoor het toe die waarheid, die evangelie, aan julle verkondig is. 6Die evangelie het julle bereik, en net soos dit in die hele wêreld vrug voortbring en verder versprei, gebeur dit ook by julle van die dag af dat julle van God se genade gehoor het en dit leer ken het soos dit werklik is.” 32. Nie verdraaid soos ons dit deesdae op sosiale media en selfs in kerke vind nie. Nie aangepas sodat mense tog net nie aanstoot moet neem nie. Nie akkomoderend vir mense wat miskien fyngevoelig is nie. Daar is nie ‘n evangelie vir elke menslike nukke en grille nie. Paulus se vir die Galasiers dat DAAR IS NET EEN EVANGELIE! 33. Moderne Christendom draai dikwels die vergelyking om. Ons versag leerstellings om aanstoot te vermy. Ons verwar vriendelikheid met kompromie. Maar ’n evangelie wat buig om geliefd en aanvaarbaar te wees, breek uiteindelik onder druk. 34. God het jou nie uit sonde gered sodat jy kan inpas nie. Hy het jou uitgeroep sodat jy kan vasstaan. Ons lojaliteit is nie gevestig op openbare mening, platforms of applous nie—dit is gevestig in die waarheid van die evangelie, selfs wanneer waarheid jou isoleer. 35. As jou geloof nooit verwerping waag nie, is dit dalk glad nie geloof nie. Verlossing het nooit gegaan oor inpas nie. Dit het gegaan oor nuut word. "Spiritual maturity is not how high we jump in praise, but by how straight we walk in obedience." 36. Die Bybel herinner ons dat God verder kyk as uiterlike uitdrukkings en die pad ondersoek wat ons daagliks kies. Ware geloof word geopenbaar in stille besluite, standvastige dissipline en volgehoue gehoorsaamheid—wanneer aanbidding beweeg van opgehewe hande na getransformeerde gewoontes, veranderde lewens en toewyding en ‘n ongemaklike lewe.