Datum:

Opskrif:

Gedagte: Het jy al iets gelees wat jou sommer laat regop sit — iets wat jou laat terugblaai en weer lees omdat dit jou nie los nie? Dit het met my gebeur toe ek die epiloog van ’n boek lees. Die skrywer vertel ’n storie, en skielik tref dit my soos ’n tenniswedstryd se laaste hou: game, set, match. Wat ek vandag met jou deel, is hoe ek daardie woorde verstaan het — of eintlik, wat gebeur het toe ek dit oor en oor herkou. Maar kom ons begin by Dawid, die skaapwagter-koning en digter. Dawid skryf in Psalm 103: “Hy handel met ons nie volgens ons sondes nie… So ver as die ooste van die weste af is, so ver verwyder Hy ons oortredinge van ons af… Soos ’n vader hom ontferm oor sy kinders, so ontferm die Here Hom oor dié wat Hom dien.” Ons ken hierdie woorde. Baie mense kan dit uit die kop opsê. Maar om dit te leef — dis waar ons sukkel. Ons probeer steeds ons plek by God verdien. Of ons voel skuldig, asof God dalk teleurgesteld is. Intussen het God ons lief op maniere wat ons nie eers kan begin verstaan nie. Ek het al baie gesê dat ’n mens jou deur God se liefde moet laat deurdrenk. Maar dis nie soos om net in ’n reënbui vas te val nie. Dis eerder soos om in ’n poel water te sak — die water vou jou toe, dit omring jou heeltemal. Nou kom ek by die beelde wat my so aangegryp het. Op ’n warm dag help ’n vinnige koue stort net vir ’n oomblik. Sodra jy uitklim, is jy weer warm. Maar as jy tien minute lank in ’n swembad is, koel jou hele lyf af. Net so is dit nie genoeg om net te weet God het jou lief nie. Jy moet in Sy liefde bly, totdat dit deel van jou word. Dis soos ’n aangenome kind in ’n liefdevolle huis. Daar kom ’n dag wanneer die kind ophou voel soos ’n “aangenome kind” en begin leef as ’n kind van die huis. Volwaardig. Onvoorwaardelik geliefd. Dit vra dat ons anders oor onsself begin dink. En hier kom Martin Laird se beelde wat my kop skoon omgekeer het: ’n Ligstraal ’n Ligstraal gaan nie die son soek nie. Dit bestaan omdat die son dit uitstraal. Die ligstraal is deel van die son se werk. Dit straal net — want dit kom van die son af. ’n Loot ’n Loot gaan nie die wingerdstok soek nie. Dit kom uit die wingerdstok. Dit leef omdat die wingerdstok dit voed, elke dag. Hierdie twee beelde verander hoe ons oor onsself dink. As gelowiges leef ons nie as mense wat God êrens moet gaan soek nie. Ons leef as mense wat uit God groei. Ons nuwe lewe kom uit Hom, soos ’n loot uit ’n wingerdstok. Hou dus op om te leef asof God ver weg is. Hy is reeds in jou besig. Jy groei reeds uit Hom. Hy vorm jou, Hy hervorm jou, Hy voed jou. Jy is nie ’n aangenome kind wat nog moet bewys jy hoort nie. Jy is ’n kind van God. Volwaardig. Geliefd. En Hy hanteer jou presies so.